Systemowe usuwanie odpadów komunalnych i opakowaniowych, którego celem jest dochodzenie do rozwiązań optymalnych z punktu widzenia technicznego, ekonomicznego i organizacyjnego, wymaga współdziałania w obszarze logistyki.

System zbiórki segregowanej można podzielić ze względu na ilość pojemników przeznaczonych na różne rodzaje odpadów i ze względu na usytuowanie względem miejsca powstawania odpadów.

Ze względu na ilość pojemników wyróżnia się systemy:

•Jednopojemnikowe, z których odpady są rozdzielane na biorozkładalne i pozostałe. Biorozkładalne kieruje się do kompostowania, a pozostałe do spalarni,po ewentualnym oddzieleniu od nich szkła i metali, jako odpadów niepalnych.Oddzielone odpady szklane i metalowe kierowane są do recyklingu materiałowego, o ile jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione;

•Dwupojemnikowe stosowane do oddzielnej zbiórki odpadów suchych i mokrych. Mokre są przeznaczone do kompostowania, a suche rozdziela się często na niebezpieczne i pozostałe. Niebezpieczne kieruje się do specjalistycznego unieszkodliwiania, a pozostałe do spalania lub na wysypiska śmieci. W tym systemie niektóre surowce wtórne, a szczególnie makulaturę, szkło i metale,kieruje się do recyklingu materiałowego;

•Wielopojemnikowe, obok siebie ustawia się kilka pojemników na odpady przewidziane do recyklingu materiałowego (np. szkło, makulatura, metale,tworzywa sztuczne) oraz dodatkowe pojemniki na odpady do spalarni i do kompostowania.

W zależności od oddalenia pojemników od źródła powstawania odpadów,wyróżnia się system: wrzucania i odnoszenia:

•System wrzucania, określany jest często w krajach niemiecko języcznych jako Holsystem. Polega on na ustawianiu mniejszych pojemników bezpośrednio obok domów (na podwórkach, w bramach, przed domami). W niektórych krajach zamiast pojemników stosuje się worki, a makulaturę wiąże się w paczki i wystawia do odbioru przed domami wściśle określonych terminach. System ten jest dogodny dla ludności, gdyż odległość od mieszkania do pojemnika lub miejsca wystawienia odpadów do odbioru jest bardzo mała;

•System odnoszenia, określany często w krajach niemiecko języcznych jako Bringsystem, polega na ustawianiu nieco większych pojemników do selektywnej zbiórki w miejscach częściej uczęszczanych przez mieszkańców, np.placach osiedlowych, przed dużymi sklepami itp. Tutaj droga od mieszkania do pojemników jest dłuższa, co powoduje,że w tym systemie zbiera się mniej surowców wtórnych.

Jednym z głównych założeń systemu logistyki odzysku jest racjonalna gospodarka surowcami naturalnymi i ich zrównoważone wykorzystanie wsparte rozwijaniem łańcuchów zwrotów umożliwiających zagospodarowania odpadów. Należy podkreślić, że dla wielu uczestników, w tradycyjnie rozumianej logistyce, łańcuch odpadów pozostaje poza obszarem zainteresowań, a przecież z łańcucha zwrotu odpadów wypływają ważne konsekwencje dla całego łańcucha dostaw, weryfikujące go pod kątem tworzenia wartości dodanej poprzez zastosowanie procesów logistyki odzysku zgodnie z zasadą 5R:

  1. Recognize and report(rozpoznanie i rejestrowanie wszystkich przepływów fizycznych, informacyjnych i finansowych z uwzględnieniem łańcuchów zwrotu);
  2. Recover and return (odzyskanie i zwrócenie odzyskanych materiałów do ich dostawców i/lub wytwórców);
  3. Recycle and re-use (recykling i ponowne wewnętrzne zużycie materiałów w tak dużym stopniu, jak to możliwe, w celu zredukowania odpadów do minimum, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami sformułowaną w unijnym i polskim ustawodawstwie);
  4. Retire(usuwanie tak dużej ilości odpadów do systemu ponownej dystrybucji,jak to tylko możliwe);
  5. Review, reengineering or renew(częsty przegląd, przeprojektowanie lub odnowienie systemu logistyki odzysku, włącznie z jej infrastrukturą i uczestnikami w celu upewnienia się, że jest to utrzymywane na bieżąco).

Należy podkreślić, że logistyka odzysku, która jest „osadzona” w tradycyjnej logistyce, będąc jednocześnie reprezentantem jej ekologicznej orientacji, bardzo dobrze wpisuje się w imperatyw zrównoważonego rozwoju promujący m.in. zrównoważone wykorzystanie zasobów środowiska. Umożliwia ona bowiem urzeczywistnienie idei gospodarki okrężnej, której podstawowym wyzwaniem jest odejście od linearnego modelu przepływu surowców do modelu zamkniętych cykli materiałowo-energetycznych, istotnie zmniejszających wysoki stopień entropii współczesnej gospodarki poprzez optymalizację wskaźnika użyteczności całkowitej.